Cepimax


برای بزرگنمای تصاویر روی آن کلیک کنید

سپیماکس®

ویال سفپیم هیدروکلراید

پودر استریل جهت تهیه محلول تزریقی

برای تزریق عضلانی و انفوزیون وریدی (در مدت 30 دقیقه)

سپیماکس (سفپیم) آنتی بیوتیکی از دسته نسل چهارم سفالوسپورینهاست که بصورت تزریق عضلانی و انفوزیون وریدی (مدت 30 دقیقه) مورد استفاده قرار می گیرد.

1- راهنمائی های عمومی برای مصرف صحیح دارو:

این دارو برای بیماری فعلی شما تجویز شده است ، لذا از مصرف آن در موارد مشابه و یا توصیه آن به دیگران خودداری فرمائید.

قبل از مصرف این دارو در موارد ذیل، با پزشک خود مشورت نمائید:

· در صورت وجود هر نوع واکنش مربوط به حساسیت به سفالوسپورین ها ، پنی سیلین ها و سایر مشتقات آن، پنی سیلامین و نیز حساسیت به مواد دیگر از قبیل غذاها، مواد محافظ و رنگ ها.

· سابقه بیماریهای گوارشی شامل کولیت، اختلال عملکرد کبدی ، بیماریهای کلیوی.

· بیمارانی که داروهای ضد انعقاد دریافت می کنند. (سفپیم ممکن است باعث افزایش زمان پروترومبین گردد.)

· قبل از انجام هر نوع تست آزمایشگاهی.

· در صورت بروز اسهال بعد از مصرف این دارو (از مصرف هر گونه داروی ضد اسهال بدون مشورت پزشک خودداری کنید).

· در صورت نیاز به تزریق همزمان عضلانی سپیماکس با آمینوگلیکوزیدها نظیر جنتامایسین (این داروها بایستی در دو نقطه جداگانه تزریق شوند).

2- مصرف دردوران بارداری و شیر دهی:

این دارو جزو گروه B می باشد و مصرف آن با دوز مشخص و تحت نظر پزشک متخصص مجاز است.

سفپیم به مقدار کم در شیر ترشح می شود و لذا سود و زیان ناشی از تجویز آن در این دوره توسط پزشک ارزیابی می شود.

3- هشدارها

· کولیت سودوممبران که تقریبا در تمامی آنتی بیوتیکها، با طیف وسیع نظیر ماکرولیدها و پنی سیلین های نیمه صناعی مشاهده می گردد در مورد سفالوسپورین ها من جمله سفپیم نیز ممکن است اتفاق بیفتد. در صورت بروز کولیت شدید به پزشک معالج مراجعه نمایید.

· در صورت بروز هر گونه واکنش آلرژیک تزریق دارو را متوقف و با پزشک معالج مشورت کنید.

· در افراد دیابتیک، تجویز سفالوسپورینها من جمله سفپیم می تواند سبب واکنش کاذب مثبت نسبت به آزمون گلوکز ادرار با سولفات مس گردیده و یا مقدار قند ادرار را به طور کاذب بیشتر از مقدار واقعی نشان دهد.

· قبل از هر گونه تغییر در رژیم غذایی و دوز دارو با پزشک معالج مشورت نمایید.

· درمان طولانی مدت با سپیماکس ممکن است منجر به ظهور میکروارگانیسم هایی از جمله کاندیدیا (دهانی و واژینال) شود.

· از مخلوط کردن سپیماکس و آمینوگلیکوزیدها، آمپی سیلین و ونکومایسین به منظور تزریق وریدی خودداری شود.

· در افراد مبتلا به نارسائی کلیوی ممکن است نیاز به کاهش دوز باشد.

· در صورتی که بعد از چند روز درمان ، بهبودی حاصل نشد به پزشک معالج مراجعه نمایید.

4- مقدار و نحوه مصرف:

مقدار مصرف دارو را پزشک معین می نماید. با این وجود مقدار مصرف معمول دارو به شرح زیر است:

بزرگسالان:

· در عفونتهای داخل شکمی مقدار 2 گرم داخل وریدی بصورت ترکیبی با مترونیدازول هر 12 ساعت بمدت 7 تا10 روز.

· در موارد سپتی سمی یا عفونتهای پوست و بافت نرم متوسط تا شدید و عفونتهای مجاری ادراری شدید مقدار 2 گرم وریدی هر 12 ساعت بمدت 10 روز

— در نوتروپنی مقدار 2 گرم به صورت وریدی هر 8 ساعت به مدت 7 روز یا تا زمان بهبود نوتروپنی

· در پنومونی متوسط تا شدید 1 تا 2 گرم بصورت داخل وریدی هر 12 ساعت بمدت 10 روز.

· در عفونتهای خفیف تا متوسط مجاری ادراری مقدار500 میلی گرم تا یک گرم بصورت داخل عضلانی یا وریدی هر 12 ساعت بمدت 7 تا10 روز.

کودکان دو ماهه تا شانزده ساله (با وزن تا 40 کیلوگرم) :

· در کودکان مبتلا به پنومونی متوسط تا شدید یا عفونتهای پوستی متوسط تاشدید و یا عفونت های مجاری ادراری خفیف تا متوسط مقدار 50 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بصورت داخل وریدی هر 12 ساعت به مدت 7 تا 10 روز

— در عفونت های ادراری شدید مقدار 50 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بصورت داخل عضلانی یا وریدی هر 12 ساعت به مدت 7 تا 10 روز

· در کودکان مبتلا به فیبریل نوتروپنی مقدار 50 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بصورت وریدی هر 8 ساعت بمدت 7 روز یا تا زمان بهبود نوتروپنی

حداکثر دوز کودکان نباید از دوز توصیه شده برای بزرگسالان تجاوز کند.

تزریق عضلانی: محتویات ویال های 500 میلی گرمی را در 2 میلی لیتر و محتویات ویال های یک گرمی را در 3 میلی لیتر آب استریل تزریقی، محلول 9/0 درصد سدیم کلراید تزریقی، محلول 5 درصد دکستروز تزریقی و یا محلول 1 درصد لیدوکائین هیدروکلراید تزریقی ( بدون اپی نفرین) حل نموده و تزریق نمایید.

انفوزیون وریدی: محتویات ویال های500 میلی گرمی را در 5 میلی لیتر و محتویات ویال های یک گرمی را در 10 میلی لیتر و محتویات ویال های 2 گرمی را در 10 میلی لیتر از آب استریل تزریقی حل نموده و محلول های به دست آمده را مجددا با 50 تا 100 میلی لیتر از یک مایع انفوزیون مناسب نظیر محلول 9/0 درصد سدیم کلراید تزریقی، محلول 5 درصد دکستروز تزریقی رقیق نموده و در مدت زمان 30 دقیقه تزریق نمایید.

5- عوارض جانبی:

سپیماکس معمولاً به خوبی تحمل میشود؛ ولی در مطالعات بالینی علائمی نظیر درد و حساس شدن یا فلبیت در محل تزریق مشاهده شده است

هر دارو به موازات ایجاد اثرات درمانی مورد نظر ، ممکن است سبب بروز عوارض ناخواسته نیز بشود.اگر چه کلیه این عوارض در یک فرد مشاهده نمی شود، ولی در صورت بروز هر یک ازعوارض زیر با پزشک معالج مشورت نمایید.

عوارضی که با مصرف این دارو ممکن است مشاهده شوند، عبارتند از: ائوزینوفیلی، واکنش های حساسیتی مخصوصا شوک آنافیلاکسی، سندرم استیون جانسون، آنمی همولیتیک، لکوپنی، نوتروپنی، ترومبوسیتوپنی، نارسایی کلیه، تب، راش و تشنج

در صورت تداوم و یا تشدید علایم زیر با پزشک معالج خود مشورت نمایید: علایم گوارشی مانند اسهال، تهوع و استفراغ، سردرد، کاندیدیای دهانی و کاندیدیای واژینال

کولیت سودوممبران هم ممکن است با مصرف این دارو مشاهده شود که علایم آن شامل دردهای شکمی، دلپیچه و اسهال است. در صورتی که با قطع مصرف دارو، این علایم ادامه یافت حتما با پزشک معالج خود مشورت نمایید.

6- مسمومیت:

در صورت مصرف اتفاقی بیشتر از مقدار تعیین شده توسط پزشک ، درمان را متوقف نموده و بیمار را به بیمارستان یا مراکز درمان مسمومیت انتقال دهید.

7- شرایط نگهداری و توصیه های عمومی:

· دارو را دور از نور و در دمای کمتر از 30 درجه سانتی گرادو و درون جعبه نگهداری نمائید.

· محلول آماده برای تزریق ، زلال بی رنگ تا زرد روشن می باشد.

· توصیه می شود از محلول تازه تهیه شده استفاده شود. (اگرچه این دارو پس از آماده سازی به مدت 24 ساعت در دمای اتاق و 48 ساعت در یخچال پایدار است).

· اگر تاریخ انقضاء دارو سپری شده باشد از تزریق آن خودداری نمائید.

8- اشکال داروئی :

ویال سپیماکس mg 500 محتوی500 میلی گرم سفپیم(به صورت هیدروکلرایدمنو هیدرات)/ درجعبه های تکی همراه با آب مقطر

ویال سپیماکسg 1 محتوی 1 گرم سفپیم ( به صورت هیدروکلرایدمنو هیدرات)/ درجعبه های تکی همراه با آب مقطر

ویال سپیماکسg 2 محتوی 2 گرم سفپیم ( به صورت هیدروکلرایدمنو هیدرات)